နိဒါန်း အမှိုက်မီးရှို့ခြင်း သည် ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာ အမှိုက်စီမံခန့်ခွဲမှုအတွက် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း နိုင်ငံအများအပြားနှင့် မြူနီစပယ်များသည် မီးရှို့စက်အသုံးပြုမှုကို တားမြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြင်းထန်စွာကန့်သတ်ခြင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။ ဤအပြောင်းအရွှေ့တွင် ပါ၀င်သည့်အချက်များနှင့်ပတ်သက်၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန်မေးခွန်းထုတ်စရာဖြစ်လာသည်။

နိဒါန်း မီးရှို့ဖျက်ဆီးခြင်းသည် ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းများတွင် စွန့်ပစ်ပစ္စည်းများကို စီမံခန့်ခွဲရန်အတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်လာသည်။ မြို့ပြလူဦးရေ တိုးပွားလာပြီး စက်မှုလုပ်ငန်းများ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ စွန့်ပစ်ပစ္စည်း ပမာဏသည် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ရေရှည်တည်တံ့ရေးနှင့် ပြည်သူ့ကျန်းမာရေးအတွက် သိသာထင်ရှားသော စိန်ခေါ်မှုများ ဖြစ်လာသည်။ မီးရှို့စက်များသည် အလေ့အကျင့်တစ်ခု ပေးသည်။

နိဒါန်း မီးရှို့ခြင်း သည် အမှိုက်စီမံခန့်ခွဲမှုတွင် အရေးကြီးသော လုပ်ငန်းစဉ်ဖြစ်ပြီး အမှိုက်ပမာဏကို လျှော့ချရန်နှင့် လုပ်ငန်းစဉ်တွင် စွမ်းအင်ထုတ်လုပ်ရန် တာရှည်ဖြစ်သည်။ မီးဖိုတစ်ခုတည်ဆောက်ခြင်းသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာသိပ္ပံမှသည် သာမိုဒိုင်းနမစ်အထိ ပညာရပ်ပေါင်းစုံပါဝင်သည့် ရှုပ်ထွေးသောအင်ဂျင်နီယာစွမ်းဆောင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ အောက်မှာ